Cavalier king charles spaniel – charakter, pielęgnacja, zdrowie

Cavalier king charles spaniel to pies o wyjątkowo łagodnym usposobieniu i arystokratycznym wyglądzie, który idealnie sprawdza się jako kompan rodziny – nie wykazuje agresji, mocno przywiązuje się do opiekuna i doskonale dogaduje się z dziećmi. Jego utrzymanie wymaga jednak systematycznej pielęgnacji i świadomości specyficznych problemów zdrowotnych tej rasy. Więcej na ten temat przeczytasz w naszym artykule.

Jak wygląda cavalier king charles spaniel?

Przedstawiciele rasy to niewielkie czworonogi o harmonijnej budowie. Ich jedną z najbardziej rozpoznawalnych cech jest głowa – powinna być prawie płaska między uszami, z płytkim stopem i dobrze wypełnioną, krótką kufą o długości około 4 centymetrów. Nos jest zawsze czarny, a wargi ściśle przylegające. Całości dopełniają duże, ciemne i okrągłe oczy, które nie mogą być wyłupiaste, oraz długie, wysoko osadzone uszy, obficie porośnięte jedwabistym włosem.

Całe ciało okrywa dwuwarstwowa szata, która nadaje psu elegancji. Tworzy ją delikatny podszerstek oraz długi, jedwabisty włos okrywowy, pozbawiony loków. Na uszach, kończynach i ogonie włos ten tworzy ozdobne pióra, będące wizytówką rasy. Całość sprawia wrażenie naturalnej i nie jest poddawana trymowaniu.

Dopuszczalne umaszczenia

Wzorzec rasy dopuszcza występowanie czterech konkretnych typów umaszczenia. Każde z nich ma swoje unikalne cechy i wymogi dotyczące rozkładu znaczeń.

W odpowiedzialnej hodowli przestrzega się zasady kojarzenia osobno odmian jednomaścistych oraz osobno łaciatych. Łączenie wszystkich kolorów prowadzi do narodzin szczeniąt z nieprawidłowymi znaczeniami, a raz wprowadzony gen łaciatości może na wiele pokoleń ujawniać się w liniach psów jednomaścistych.

Jaki jest charakter cavaliera?

To uosobienie psa rodzinnego o wyjątkowo zrównoważonym usposobieniu. Zwierzęta te przejawiają umiarkowany temperament – są żywe, radosne i całkowicie pozbawione agresji. Ich naturalna otwartość i pewność siebie sprawiają, że szybko nawiązują kontakt zarówno z ludźmi, jak i innymi stworzeniami. Nie oznacza to jednak, że wśród nich nie zdarzają się osobniki nieśmiałe, które wymagają delikatniejszego traktowania.

Nadmierna ufność do obcych bywa jednak pewnym mankamentem, który może wpędzić pupila w tarapaty. Podczas spacerów trzeba pilnować, by nie stała mu się krzywda, na przykład ze strony nieprzyjaznego psa. Wrażliwość predysponuje go do bardzo silnego przywiązania do opiekuna – rasa ta źle znosi samotność. Jeśli domownicy spędzają wiele godzin poza domem, najlepszym rozwiązaniem będzie zapewnienie mu towarzystwa drugiego cavaliera.

Stosunek do dzieci i innych zwierząt

Łagodność i cierpliwość sprawiają, że jest postrzegany jako idealny przyjaciel najmłodszych domowników. Lepiej jednak sprawdza się w towarzystwie nieco starszych dzieci, które rozumieją, jak obchodzić się z delikatnym zwierzęciem. Niewątpliwym atutem jest łatwość, z jaką adaptuje się on do nowych sytuacji, toteż można go wszędzie ze sobą zabierać.

Na spacerach tryska energią, za to w domu chętnie wyleguje się na kanapie, co czyni go psem uniwersalnym. Jeśli chodzi o relacje międzygatunkowe, potrafi zgodnie współistnieć z kotem, królikiem czy nawet papugą. W domach z ogrodem może wykazywać silniejszy instynkt terytorialny i nieco częściej szczekać, jednak na co dzień nie jest nadmiernie hałaśliwy.

Jak zadbać o zdrowie cavalier king charles spaniela?

To rasa obciążona szeregiem schorzeń o podłożu dziedzicznym, dlatego wybór szczenięcia wyłącznie ze sprawdzonej hodowli ma fundamentalne znaczenie. Im starsi i dokładniej zbadani rodzice, tym większa szansa na zdrowe potomstwo. Kluczowym zagrożeniem jest późno ujawniająca się niedomykalność zastawki dwudzielnej serca (MVD), dlatego u reproduktorów coroczne osłuchiwanie serca przez kardiologa jest bezwzględnie wskazane. Każdy podejrzany szmer powinien skutkować szczegółową diagnostyką.

Coroczne badania kardiologiczne i okulistyczne to absolutna podstawa profilaktyki zdrowotnej u tej rasy, która pozwala wcześnie wykryć postępujące schorzenia dziedziczne.

Drugim poważnym wyzwaniem jest zespół Arnolda-Chiariego, któremu może towarzyszyć jamistość rdzenia kręgowego (syringomyelia). Przyczyną tej przypadłości jest zbyt mała pojemność czaszki, co prowadzi do przemieszczenia się móżdżku i utrudnia przepływ płynu mózgowo-rdzeniowego. Skutkuje to wzrostem ciśnienia wewnątrzczaszkowego i neurologicznymi dolegliwościami, takimi jak pseudoświąd szyi. Ze względu na późne ujawnianie się choroby i wysokie koszty diagnostyki, do rozrodu nie powinno używać się zbyt młodych zwierząt.

Dolegliwości okulistyczne i inne skłonności

Duże, stosunkowo płytko osadzone oczy są narażone na urazy mechaniczne, czego konsekwencją bywają różne schorzenia. Lista predyspozycji rasy jest długa i wymaga regularnej kontroli weterynaryjnej:

• katarakta oraz postępujący zanik siatkówki (PRA),
• dystrofie rogówki i siatkówki,
• wady rozwojowe, takie jak dwurzędowość rzęs (distichiasis) i podwinięcie powieki (entropium),
• zespół suchego oka i nadmierne łzawienie.

Z tego powodu zaleca się coroczne badania okulistyczne. Poza tym u rasy występuje typowa małopłytkowość, choć na ogół nie powoduje ona zaburzeń krzepliwości krwi. Struktura anatomiczna, z dość krótkim pyskiem, zwiększa też ryzyko przegrzania w upalne dni. Dlatego latem spacery powinny odbywać się wcześnie rano lub wieczorem, a pies zawsze musi mieć dostęp do świeżej wody i zacienionego miejsca.

Codzienna pielęgnacja i żywienie

Utrzymanie szaty w dobrej kondycji nie jest nadmiernie skomplikowane, jednak musi być wykonywane regularnie. Ponieważ sierść ma wyglądać jak najbardziej naturalnie, nie strzyże się jej ani nie trymuje. Pies linieje umiarkowanie przez cały rok, ale ze względu na delikatną strukturę włosa sprzątnięcie go nie stanowi problemu. Przynajmniej raz w tygodniu należy go dokładnie wyczesać szczotką pudlówką i metalowym grzebieniem.

Szczególnej uwagi wymagają miejsca, gdzie włos łatwo się filcuje – pod pachami, w pachwinach i na uszach. Ewentualne kołtuny rozdziela się palcami i delikatnie rozczesuje, unikając wycinania. Po kąpieli z użyciem szamponu i odżywki dla psów długowłosych, sierść wyciska się w ręcznik i suszy suszarką na średnim biegu, rozczesując ją zgodnie z kierunkiem wzrostu włosa, by odzyskała prosty i lśniący wygląd.

Przedstawiciele rasy mają skłonność do odkładania się kamienia nazębnego, dlatego higiena jamy ustnej jest bardzo ważna. Można do tego przyzwyczajać pupila od małego lub wspomagać się specjalnymi gryzakami dentystycznymi. Konieczne jest także kontrolowanie stanu uszu i gruczołów okołoodbytowych. Do karmienia najlepiej sprawdzają się wysokie i wąskie miski ceramiczne, które zapobiegają ubrudzeniu długich uszu jedzeniem.

Cavalier często uchodzi za łakomczucha, więc pilnowanie proporcji i unikanie przekarmiania to podstawa – nadwaga może gwałtownie nasilić problemy kardiologiczne i stawowe.

W diecie warto stosować wysokiej jakości gotowe karmy lub posiłki przygotowywane samodzielnie, które jednak trzeba uzupełniać o odpowiednie preparaty witaminowo-mineralne. Dzienną porcję dzieli się na dwa posiłki. Osobniki aktywniejsze mogą otrzymywać pokarmy o wyższej wartości energetycznej, natomiast psy starsze i z tendencją do tycia powinny dostawać jedzenie o zredukowanej zawartości tłuszczu.

Historia rasy i jej współczesne oblicze

Korzenie tych arystokratycznych psów sięgają niewielkich psów myśliwskich utrzymywanych na dworach europejskich. Popularność zdobyły u angielskiej szlachty, a nazwę zawdzięczają królowi Karolowi II, który spędzał z nimi niezwykle dużo czasu i wydał edykt zezwalający im wstęp do wszystkich miejsc publicznych, w tym na teren brytyjskiego parlamentu. Moda na mopsy w czasach dynastii orańskiej sprawiła jednak, że pierwotny wygląd królewskich spanieli uległ zmianie – ich pyski stały się bardziej spłaszczone, a głowy zaokrąglone.

Za odtworzenie rasy w starym typie odpowiada Amerykanin Roswell Eldrige. W latach 20. XX wieku poszukiwał on psów z dłuższymi kufami, przypominających te z obrazów dawnych mistrzów. Ufundował w tym celu nagrodę na wystawie Crufts, którą w 1926 roku otrzymał pies o imieniu Ann’s Son. Jego wygląd stał się podstawą do opracowania pierwszego wzorca, a w 1928 roku oficjalnie rozdzielono obie rasy, dodając do nazwy odtworzonej słowo „cavalier”.

Do Polski pierwszy cavalier, biało-rudy Inchmarlo Amon, trafił pod koniec lat 70. XX wieku, choć nie został wykorzystany w hodowli. Prawdziwy rozwój rasy nad Wisłą rozpoczął się w 1980 roku za sprawą pary psów: Eryka v. Wendenblut i Ulli v. Zollis Hobby. Współcześnie, choć jest przede wszystkim psem do towarzystwa, nie zatracił całkowicie dawnych instynktów. Doskonale odnajduje się w dogoterapii, odwiedzając hospicja, domy opieki i pracując z dziećmi z dysfunkcjami. Nadaje się również do uprawiania psich sportów, takich jak mini agility, obedience czy taniec z psem.