Berneński pies pasterski – charakterystyka, pielęgnacja, usposobienie

Berneński pies pasterski to oddany i łagodny towarzysz o imponujących gabarytach. Jego masa ciała waha się od 30 do nawet 70 kg, a do prawidłowego funkcjonowania potrzebuje on bliskości rodziny i sporych dawek ruchu. Więcej o tej rasie przeczytasz w naszym artykule.

Jak wygląda berneński pies pasterski?

Rasa ta od razu przykuwa uwagę swoją muskularną i proporcjonalną budową. Sylwetkę charakteryzuje prosty, mocny tułów współgrający z głęboką klatką piersiową, a całości dopełnia gęsto owłosiony ogon. Mimo masywnej postury pies nie sprawia wrażenia ociężałego.

Głowa i wyraz pyska

Berneńczyk posiada dużą, lekko wypukłą głowę z wyraźnie zaznaczonym, ale nie przesadnie ostrym stopem. Kufa jest krótka, a jej mocny, prosty grzbiet przechodzi w czarne, dobrze przylegające fafle. Ciemnobrązowe oczy o owalnym kształcie nadają mu przyjazny i uważny wygląd.

Sylwetka i kończyny

Kończyny przednie są ustawione równolegle i szeroko, a łokcie ściśle przylegają do klatki piersiowej. Proste, mocne i dobrze umięśnione łapy są zakończone zwartymi palcami. Tylne kończyny charakteryzuje wyraźne kątowanie, co zapewnia swobodny i energiczny ruch.

Szata i umaszczenie

Okrywa reprezentanta tej rasy składa się z długiego, błyszczącego włosa okrywowego – prostego lub lekko falującego – oraz obfitego, gęstego podszerstka. Dopuszczalne jest wyłącznie jedno kruczoczarne umaszczenie podstawowe z ciemnym brązowo-czerwonym podpalaniem i białymi symetrycznymi znaczeniami na głowie, piersi oraz łapach.

Jaki jest charakter berneńczyka?

Czworonóg ten cechuje się umiarkowanym temperamentem, który z wiekiem ewoluuje od szczenięcej żywiołowości ku większej stateczności. Jest zrównoważony, wesoły i towarzyski, a jednocześnie bardzo silnie przywiązuje się do opiekuna. Potrzeba bliskiego kontaktu sprawia, że źle znosi długotrwałą samotność i kategorycznie nie nadaje się do trzymania w odizolowanym kojcu.

Relacje z dziećmi i innymi zwierzętami

Jest to pies cierpliwy i wyrozumiały, dlatego wykazuje doskonałe dogadywanie się z dziećmi. Opiekunowie muszą jednak pamiętać o jego masie i sile, ponieważ istnieje ryzyko przypadkowego przewrócenia kilkulatka podczas zabawy. Ze względu na to istnieje też jasny zakaz samodzielnych spacerów z dzieckiem. W stosunku do innych psów i zwierząt domowych berneńczyk przejawia zwykle dobrą tolerancję, choć czasem może zdarzyć mu się pogoń za kotem.

Instynkt stróża i stosunek do obcych

Jego czujny i spostrzegawczy charakter sprawia, że jest bardzo niezłym stróżem posesji. Choć nie należy do psów hałaśliwych, to swoją posturą skutecznie odstrasza nieproszonych gości. Znajomych wita serdecznie, a wobec obcych może zachowywać początkowo pewien dystans, szybko jednak akceptuje osoby mile widziane przez swoją rodzinę.

Jak wychować berneńskiego psa pasterskiego?

Inteligencja i skłonność do pracy z człowiekiem to fundamenty udanego szkolenia. Berneńczyk szybko się uczy i chętnie wykonuje ćwiczenia, nie znosząc przy tym bezczynności. Kluczem jest konsekwencja i systematyczność, a w roli motywacji świetnie sprawdza się smakołyk, pochwała lub krótka zabawa z przewodnikiem. Ostre traktowanie odbiera mu zaufanie i skutecznie zniechęca do dalszej współpracy.

Socjalizacja i pierwsze miesiące

Umiejętne wprowadzanie szczeniaka w nowe sytuacje powinno zacząć się możliwie jak najwcześniej. W tym celu młody pies powinien odwiedzać gwarniejsze ulice, poznawać różnorodne dźwięki, zapachy i innych ludzi. Wiele korzyści płynie z wizyt w psim przedszkolu, gdzie uczy się prawidłowych relacji. W okresie intensywnego wzrostu lepiej ograniczyć szaleńcze zabawy z dużo starszymi czworonogami, a w czasie wymiany zębów całkowicie zrezygnować z przeciągania sznurem, by nie spowodować deformacji zgryzu.

Aktywność i powierzanie zadań

Mimo swej masy jest to pies aktywny i energiczny, wymagający sporo ruchu. Dorosłemu osobnikowi trzeba zapewnić nawet do kilku godzin wędrówek dziennie. Preferuje on piesze wycieczki nad intensywne wyczyny kolarskie, a znudzony może zacząć niszczyć przedmioty w domu. W naturze ma również skłonność do zbierania odpadków, co wymaga szczególnej uwagi na spacerach. Aby odpowiadać na jego potrzebę wykonywania zadań, można nauczyć go noszenia w pysku koszyka z zakupami czy uprawiać obedience, dogtrekking, a nawet carting.

Na co choruje berneński pies pasterski?

Niestety, przeciętna długość życia tej rasy jest stosunkowo krótka i wynosi od ośmiu do dziesięciu lat. Uwarunkowane jest to głównie poważnymi predyspozycjami genetycznymi do groźnych schorzeń. Wielu właścicieli musi zmierzyć się z diagnozą chorób, które potrafią rozwijać się wyjątkowo szybko.

Choroby nowotworowe

W czołówce znajdują się zwłaszcza histiocytoza – w której zmienione komórki układu odpornościowego niszczą własny organizm – oraz hemangiosarcoma (naczyniakomięsak krwionośny), agresywnie atakujący naczynia krwionośnie. Często spotykana jest też mastocytoma, czyli guz z komórek tucznych – jej przebieg zmienia się od łagodnego po dający przerzuty do narządów wewnętrznych.

Układ ruchu i inne schorzenia

Wśród problemów ortopedycznych prym wiedzie dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, często towarzyszą jej osteochondroza i młodzieńcze enostoza. Do listy typowych dolegliwości dopisać trzeba także rozszerzenie i skręt żołądka – stan potencjalnie śmiertelny dla dużego psa. Zdarzają się również stany zapalne uszu, alergie o różnym podłożu, epilepsja oraz zwyrodnieniowa mielopatia.

Jak pielęgnować berneńczyka?

Bujna okrywa psa wymaga systematycznej troski. W normalnym okresie wystarczy jedno staranne wyczesanie w tygodniu za pomocą szczotki pudlówki i metalowego grzebienia, aby pozbyć się martwego podszerstka. W czasie intensywnego linienia, które u suk może być powiązane z cyklem płciowym, zabieg ten należy wykonywać znacznie częściej, zwracając szczególną uwagę na newralgiczne miejsca za uszami i na udach, gdzie lubią tworzyć się kołtuny.

Berneńczyk mimo swojej masy nie jest psem kanapowym – potrzebuje co najmniej dwóch godzin dziennie aktywnego spaceru, by pozostać w równowadze psychicznej.

Kąpiel i higiena

Ten duży pies nie potrzebuje częstych kąpieli – myje się go dopiero wtedy, gdy jest to konieczne, używając łagodnych szamponów. Po dokładnym spłukaniu sierści i wyciśnięciu jej ręcznikiem, wskazane jest wysuszenie suszarką ustawioną na średnią temperaturę. Długotrwała wilgoć utrzymująca się w podszerstku, zwłaszcza podczas letnich upałów, może prowadzić do odparzeń i stanów zapalnych skóry. Regularnie trzeba też kontrolować i oczyszczać uszy, skracać pazury oraz wycinać włos między opuszkami łap.

Zapobieganie otyłości i skrętowi żołądka

Berneńczyk cechuje się doskonałym apetytem i łatwością w przybieraniu na wadze, dlatego nigdy nie wolno go przekarmiać. Dzienną porcję najlepszej jakości karmy dla dużych ras należy rozdzielać na dwa mniejsze posiłki i bezwzględnie zapewnić psu odpoczynek po jedzeniu. Taki schemat znacząco redukuje ryzyko groźnego rozszerzenia i skrętu żołądka.

Niestety, średnia długość życia tej rasy oscyluje wokół 8 lat, a najczęstszą przyczyną śmierci są agresywne nowotwory jak histiocytoza.